About Teo

Op mijn negende jaar wist ik dat ik fotograaf wilde worden. Dat was in 1958 en het zit zo: ik was een zielig jongetje met bronchitis, veel ziek en ik moest op kamp, aansterken. Mijn vader gaf me een Kodak boxje mee, om foto’s te maken. Ergens op een zandverstuiving maakte een man daarmee van mij een foto: ‘ik hou de camera scheef, dan lijkt het of je op een helling staat’ zei hij. De foto vond ik fascinerend. Werkelijkheid en toch ook niet, want ik stond immers niet op een helling. Zo maak je een eigen realiteit van wat zich voor je lens bevindt. Vanaf dat moment heeft het zoekerbeeld van een camera -toen het magische glazen venster van het boxje- me nimmer meer losgelaten.

Mijn onderwerpen zijn veelal de stedelijke omgeving, natuur, en mensen allemaal in hun bijzondere verscheidenheid. Dichtbij of onderdeel van de compositie, ogenschijnlijk eenvoudig met een sterke vorm -‘less is more’- en altijd wel ergens een ruimtelijke component. Elk creatief proces heeft mijn interesse; kunst, literatuur, film, muziek -ook het maken- allemaal fijn om te doen en te beleven. Vergeet de techniek niet, wat mij betreft onlosmakelijk verbonden met creatie. En dat komt goed uit, want ik ben gek op techniek.

Het overdragen van kennis is ook een fascinerende en dankbare bezigheid en ik doe dat naast bovengenoemde activiteiten als freelance fotograaf en beeldend kunstenaar sinds 1985. Eén dag in de week aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten te Den Haag (tot 2012), en nu nog in workshops, exposities, lezingen en privé lessen.